Saksun położone jest nad niewielką laguną, która kiedyś była naturalnym fiordem. Po sztormie w XVI wieku wejście od strony oceanu zostało częściowo zasypane piaskiem, dzięki czemu powstała płytka zatoka otoczona górami. Dziś, podczas odpływu, można spacerować po jej dnie i podziwiać strome ściany skalne z zupełnie innej perspektywy.

Zwiedzanie warto rozpocząć od krytego darnią kościółka z 1858 roku. Pierwotnie został on zbudowany w osadzie Tjørnuvík, jednak rozebrano go i przeniesiono przez góry na nowe miejsce. Można także odwiedzić Dúvugarðar – tradycyjną zagrodę, której historia sięga XVIII wieku. Obecnie mieści się tu muzeum, prezentujące, jak dawniej wyglądało życie Farerów. Można tu napić się kawy w kawiarni, kupić pamiątki albo wyruszyć na widokowe szlaki prowadzące do wodospadu i laguny najpiękniejszych „instagramowych” miejsc na zdjęcia.

Muzeum Dúvugarðar to część największego gospodarstwa na Wyspach Owczych, utrzymującego stado około 700 owiec na powierzchni 2.500 hektarów. Gospodarstwo prowadzi rodzina, która mieszka i pracuje w Saksun przez cały rok.

Informacje praktyczne

W Saksun obowiązują zasady szacunku dla prywatnych terenów. Spacer wzdłuż laguny jest możliwy tylko w wyznaczonych miejscach, a część ścieżek prowadzi przez tereny prywatne i wiąże się z dodatkowymi opłatami.

Lokalizacja: północno-zachodnia część wyspy Streymoy, ok. 1 godziny jazdy z Tórshavn.

Dojazd: do wioski prowadzi wąska, kręta droga, na szerokość jednego auta (o prowadzeniu samochodów na Wyspach Owczych przeczytasz tutaj), przez dolinę Saksunardalur.

Spacer wzdłuż laguny: możliwy tylko przy odpływie i w wyznaczonych miejscach. Część szlaków biegnie przez prywatne tereny – może być wymagana opłata.

Muzeum: godziny otwarcia (1 maja – 30 września): poniedziałek – niedziela: 10:00 – 16:00, bilety wstępu: 150 DKK (dzieci 0–12 lat: wstęp wolny)

Artykuł Saksun – zjawiskowa wioska nad laguną pochodzi z serwisu Owcze.com.

Við Áir znajduje się około 30 km od stolicy. Nieczynna stacja wielorybnicza w wiosce to pamiątka po czasach, w których bez litości polowano na morskie ssaki, ale też świadectwo industrializacji i modernizacji Wysp Owczych. Zbudowana została w 1905 roku przez spółkę należącą do szkockiego biznesmena o norweskich korzeniach – Christiana Salvesena.

W czasie największego rozkwitu połowów na wieloryby, przed II Wojną Światową, w Við Áir rocznie oprawiano i przetwarzano ich ponad trzysta sztuk. W sumie kutry należące do tej stacji wielorybniczej upolowały 4454 wieloryby. Najwięcej płetwali zwyczajnych, dorastających do 27 metrów długości (drugie największe zwierzę na Ziemi po płetwalu błękitnym). Mięso było przetwarzane a z tłuszczu wytapiano wielorybi olej. Był on używany w biednych rodzinach. Zapach miał okropny, natomiast bardzo niska cena rekompensowała niedogodności. Olej służył do produkcji kremów, maści, leków a także kredek.

Więcej informacji znajdziesz w najnowszym, bogato ilustrowanym przewodniku po Wyspach Owczych.

Stacja wielorybnicza w Við Áir została zamknięta w 1986 roku. Od 1989 roku trwają prace, by stała się muzeum morskim. Zabudowania objęto nadzorem konserwatora zabytków. W jednym z budynków obecnie znajduje się szkoła.

W 2013 roku do stacji trafił ostatni wieloryb. Martwy kaszalot leżał na plaży przez dwa dni, po tym, jak utknął w wodach między dwiema wyspami. Na miejsce wysłano biologa morskiego Bjarniego Mikkelsena, aby rozciął ssaka. Wtedy stało się coś, dzięki czemu Wyspy Owcze znów znalazły się w centrum zainteresowania. Dlaczego? Jeśli się odważycie – sami zobaczcie…

Artykuł Stacja wielorybnicza w Við Áir pochodzi z serwisu Owcze.com.

Wyspy Owcze z powietrza wyglądają jak czubki Wysokich Tatr wystające z Atlantyku. Najwyższy szczyt archipelagu, Slaettaratindur (882 m n.p.m.), na pierwszy rzut oka nie wyróżnia się jakoś specjalnie wśród strzelistych klifów wyrastających z morskiej toni. Ale to właśnie „płaska góra” na wyspie
Eysturoy – jak można tłumaczyć farerską nazwę szczytu, jest najwyższym punktem archipelagu.

W rankingu nazw skandynawskich gór, które mają trudne do zapamiętania nazwy, Slaettaratindur mógłby się znaleźć całkiem wysoko, zaraz obok słynnego islandzkiego wulkanu Eyafjallajökull. Tak przynajmniej nam się wydaje, zanim nie usłyszymy jak nazwę swojego najwyższego szczytu wymawiają Farerzy. I brzmi to już całkiem „zwyczajnie – „Slataratindur”.

Uwaga! Początek szlaku nie jest dobrze oznaczony. Trzeba zaparkować samochód na małym skrawku wydeptanej trawy, mniej więcej w połowie drogi pomiędzy wioskami Ei∂i a Gjógv. Nie ma tu ani jednego znaku, ale miejsce jest charakterystyczne. Po jednej stronie mamy trzy potężne szczyty, które – jak się wydaje – sięgają nieba. Po drugiej jest płotek, nad którym jest przerzucona drabinka i niemal niewidoczna ścieżka powoli pnie się w stronę nieodległych skał. Pozory mylą, bo szlak na najwyższy szczyt Wysp Owczych, to właśnie ta niemal niewidoczna ścieżka, a trzy „giganty” po drugiej stronie asfaltu, są niższe od Slaettaratindur.

Przechodzimy przez kładkę nad niskim płotkiem i szeroką łąką wędrujemy kilkaset metrów do podnóża góry. Prosta ścieżka, gdy nabieramy wysokości, zaczyna piąć się zygzakiem. Z każdym metrem droga robi się bardziej stroma i trudniejsza. Wątłe kępki trawy dają słabe oparcie nogom, a w wydeptanej rynnie czai się śliskie błoto. Nagrodą za trud są jednak wspaniałe widoki. Z każdym krokiem widzimy coraz większy fragment archipelagu. Gdy wychodzimy na grań, jest już dużo lepiej, bo pod nogami czujemy solidną skałę. Jeszcze tylko dwadzieścia metrów wspinaczki i jesteśmy na szerokim płaskim szczycie. Tak jak obiecuje nazwa Slaettaratindur.

Przy dobrej pogodzie mamy przed sobą bajkową panoramę. Wyspy Owcze w pełnej krasie. Dopiero z tej wysokości widać, jak niewiele tu znaków świadczących o naszej cywilizacji. Gdzieś tam, na skrawku wybrzeża, stoi kilka domków. A reszta, to woda i góry. Pustka i cisza. Wejście zajmuje nieco ponad godzinę. Zejście – niewiele mniej, bo trzeba uważać podwójnie, by fałszywy krok nie skończył się bolesnym upadkiem.

Więcej w naszym przewodniku „Wyspy Owcze z pierwszej ręki”

Artykuł Trekking na Slaettaratindur – najwyższy szczyt Wysp Owczych pochodzi z serwisu Owcze.com.